Verstedelijking, Stedelijkheid & Stad
Stedelijke landschappen fascineren mij. In het begin van mijn loopbaan maakte ik unica: grootschalige zwart/wit fotowerken die ik voorzag van -mogelijk- betekenis gevende teksten. Deze teksten zijn later vervangen door citaten die ik nam uit eigen interviews met gebruikers of bewoners van de door mij onderzochte en gefotografeerde stedelijke gebieden. Vanaf 1995 ben ik met een grootformaatcamera en in kleur gaan werken aan thematisch samenhangende fotoseries zonder teksten. Mijn foto’s hebben sindsdien een meer documentair karakter gekregen. Ik ben van een autonoom beeldend kunstenaar geëvolueerd naar een fotograaf die misschien wel het meest wezenlijke van de fotografie, namelijk ‘het beschrijven van de zichtbare werkelijkheid’, voorop is gaan stellen.
In de fotoseries Polen en Duitsland ging mijn aandacht vooral uit naar gelaagde en soms gehavende stadslandschappen waar aan de hand van de architectuur en stedenbouw de bewogen wordingsgeschiedenis van de betreffende steden is af te lezen. Meer recent richt ik mijn aandacht op het verstedelijkende landschap in Nederland. De fotoserie History sells én mijn fotoboek Mijn eerste jaar in Dalem Zuid zijn daar voorbeelden van. Beide projecten laten zien hoe de nieuwste Nederlandse uitbreidingswijken, veelal Vinexlocaties, vorm kregen.
De vraag hoe het mogelijk is dat juist in Nederland, het land van de ongebroken modernistische traditie in de architectuur, het neotraditionalisme kon uitgroeien tot zo’n wijdverbreid fenomeen, was voor mij aanleiding om in heel Nederland neotraditionalistische architectuur te gaan fotograferen met als resultaat de fotoserie en het fotoboek VERZONNEN VERLEDEN (2005-2008). Veel gebouwen op deze foto’s lijken oud maar ze glimmen nog van nieuwigheid. Uiteenlopende pittoreske voorbeelden uit de architectuurgeschiedenis lijken er onbekommerd gekopieerd en sommige locaties doen niet meer onder voor Disneyland. Projectontwikkelaars verkopen er ‘beelden’ die ouderwets, vertrouwd en vooral veilig ogen. Deze vorm van ‘geschiedvervalsing’ wordt in de markt gezet met pakkende slogans zoals ’De sfeer van toen met het comfort van nu’.
Onlangs heb ik de fotoserie BOUWRIJP (2007-2009) afgerond. Aan de randen van diverse Nederlandse woningbouwlocaties heb ik onaffe landschappen gefotografeerd. Het oude landschap is niet meer: het is gewoonweg uitgewist, afgeschraapt, uitgegraven óf juist drooggelegd en daarna opgehoogd. Het nieuwe landschap is niet af en is nog voor even een tabula rasa.
Ik wil in mijn recente fotoprojecten het voortdurende en onnatuurlijke transformatieproces van Nederland tonen. Ons dichtbevolkte land is sinds jaar en dag tot in alle uithoeken en in detail ontworpen en blijft mede door globalisering in een hoog tempo op de schop gaan. De ‘houdbaarheidsduur’ van landschappen en woongebieden lijkt hierdoor in Nederland steeds korter te worden. Vraag is wat dat betekent voor het algemene historisch besef én de culturele waarde en betekenis van voorbije ontwikkelingen in met name architectuur en stedenbouw.
Fotografie bevriest ‘momenten’ en is daardoor van belang omdat ze nieuwe maar ook verdwenen (stedelijke) landschappen ‘bewaart’ om deze steeds opnieuw zichtbaar te kunnen maken. Door mijn documentaire aanpak hoop ik daar een steentje aan bij te dragen. Daarnaast heb ik de ambitie om elke foto zo intens en verrassend mogelijk te maken zodat die de status van ‘document‘ overstijgt en daardoor autonoom beeld wordt dat eigen betekenissen kan genereren. Mijn werk balanceert mede hierdoor op het slappe koord tussen kunst en document.
Stedelijke landschappen fascineren mij. In het begin van mijn loopbaan maakte ik unica: grootschalige zwart/wit fotowerken die ik voorzag van -mogelijk- betekenis gevende teksten. Deze teksten zijn later vervangen door citaten die ik nam uit eigen interviews met gebruikers of bewoners van de door mij onderzochte en gefotografeerde stedelijke gebieden. Vanaf 1995 ben ik met een grootformaatcamera en in kleur gaan werken aan thematisch samenhangende fotoseries zonder teksten. Mijn foto’s hebben sindsdien een meer documentair karakter gekregen. Ik ben van een autonoom beeldend kunstenaar geëvolueerd naar een fotograaf die misschien wel het meest wezenlijke van de fotografie, namelijk ‘het beschrijven van de zichtbare werkelijkheid’, voorop is gaan stellen.
In de fotoseries Polen en Duitsland ging mijn aandacht vooral uit naar gelaagde en soms gehavende stadslandschappen waar aan de hand van de architectuur en stedenbouw de bewogen wordingsgeschiedenis van de betreffende steden is af te lezen. Meer recent richt ik mijn aandacht op het verstedelijkende landschap in Nederland. De fotoserie History sells én mijn fotoboek Mijn eerste jaar in Dalem Zuid zijn daar voorbeelden van. Beide projecten laten zien hoe de nieuwste Nederlandse uitbreidingswijken, veelal Vinexlocaties, vorm kregen.
De vraag hoe het mogelijk is dat juist in Nederland, het land van de ongebroken modernistische traditie in de architectuur, het neotraditionalisme kon uitgroeien tot zo’n wijdverbreid fenomeen, was voor mij aanleiding om in heel Nederland neotraditionalistische architectuur te gaan fotograferen met als resultaat de fotoserie en het fotoboek VERZONNEN VERLEDEN (2005-2008). Veel gebouwen op deze foto’s lijken oud maar ze glimmen nog van nieuwigheid. Uiteenlopende pittoreske voorbeelden uit de architectuurgeschiedenis lijken er onbekommerd gekopieerd en sommige locaties doen niet meer onder voor Disneyland. Projectontwikkelaars verkopen er ‘beelden’ die ouderwets, vertrouwd en vooral veilig ogen. Deze vorm van ‘geschiedvervalsing’ wordt in de markt gezet met pakkende slogans zoals ’De sfeer van toen met het comfort van nu’.
Onlangs heb ik de fotoserie BOUWRIJP (2007-2009) afgerond. Aan de randen van diverse Nederlandse woningbouwlocaties heb ik onaffe landschappen gefotografeerd. Het oude landschap is niet meer: het is gewoonweg uitgewist, afgeschraapt, uitgegraven óf juist drooggelegd en daarna opgehoogd. Het nieuwe landschap is niet af en is nog voor even een tabula rasa.
Ik wil in mijn recente fotoprojecten het voortdurende en onnatuurlijke transformatieproces van Nederland tonen. Ons dichtbevolkte land is sinds jaar en dag tot in alle uithoeken en in detail ontworpen en blijft mede door globalisering in een hoog tempo op de schop gaan. De ‘houdbaarheidsduur’ van landschappen en woongebieden lijkt hierdoor in Nederland steeds korter te worden. Vraag is wat dat betekent voor het algemene historisch besef én de culturele waarde en betekenis van voorbije ontwikkelingen in met name architectuur en stedenbouw.
Fotografie bevriest ‘momenten’ en is daardoor van belang omdat ze nieuwe maar ook verdwenen (stedelijke) landschappen ‘bewaart’ om deze steeds opnieuw zichtbaar te kunnen maken. Door mijn documentaire aanpak hoop ik daar een steentje aan bij te dragen. Daarnaast heb ik de ambitie om elke foto zo intens en verrassend mogelijk te maken zodat die de status van ‘document‘ overstijgt en daardoor autonoom beeld wordt dat eigen betekenissen kan genereren. Mijn werk balanceert mede hierdoor op het slappe koord tussen kunst en document.